فاطمه رستم زاده – برگه 9 – فاطمه رستم زاده

14 مهر

دنیای خاکستری

مهر ۱۹, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۰ comments

برای نوشتن یکی از صحنه‌های رمان خدای او دچار تردید شده بودم. از ابتدای صحنه می‌شد آخر آن را حدس زد. می‌شد به راحتی مطمئن بود که سیاوش «قهرمان داستانم» در آخر صحنه چه تصمیمی می‌گیرد. هرچه هم پیاز داغش را اضافه می‌کردم باز هم طعمش توی ذوق می‌...

14 مهر

ماجراهای من و داداش آراز

نگاه عمیق

مهر ۱۴, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۰ comments

دستامو توی جیب پالتوم فرو کردم. کلافه نگاهم رو از سررسید و لب تاپ روی میز گرفتم و به شیشه بخار گرفته کافه خیره شدم.آراز کنارم نشست و با لبخند نگاهم کرد.- چی شده باز کفگیرت ته دیگ خورده؟- نه برعکس اونقدر پرم که نمی‌دونم چجوری و از کجا شروع ک...

14 مهر

ماجراهای من و داداش آراز

نوشتن

مهر ۱۴, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۰ comments

- دیگه نمی‌خوای بنویسی؟با چشمهای گرد شده‌ام به نگاه نگران و غمگینش خیره شدم- تو چرا این حرف رو می‌زنی آراز؟ تو که می‌دونی من بدون نوشتن یعنی هیچ- از عملکردت این سوال برام پیش اومد می‌دونی چند وقته ننوشتی؟- نوشتم- ولی منتشر نکردی خودت گفتی ی...

14 مهر

ماجراهای من و داداش آراز

سوژه‌های تکراری

مهر ۱۴, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۰ comments

صندلی چوبی را از پشت میز گرد بیرون کشیدم. غیر از میز من فقط یک میز دیگر پر بود. سررسید طوسی‌ام را روی میز گذاشتم. خودکارهای جدیدی را که خریده بودم از کیفم بیرون آوردم آبی و سبز و قرمز. رنگ‌های تیره قلبم را می‌فشرد درست مثل فضای نیمه تاریک ک...

14 مهر

ماجراهای من و داداش آراز

ایده کجاست؟

مهر ۱۴, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۰ comments

سردرد امانم را بریده بود. آراز گفت: «چرا اینقدر به خودت فشار میاری؟ چی می‌خوای از این همه نوشتن؟»- نوشتن آرومم می‌کنه- از وضعیت معلومهبا اخم و لبخند نگاهش کردم.- مسخره نکن آراز، باور کن اگه نمی‌نوشتم تا حالا دیوونه شده بودم.سرم را روی بازوی...

14 مهر

ماجراهای من و داداش آراز

گاه شمار روزانه

مهر ۱۴, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۰ comments

وارد اتاقم که شدم آراز روی صندلی‌ام نشسته بود. یکی از پاهای درازش را روی صندلی جمع کرده بود و مشغول سرک کشیدن توی دفترم بود.بلند گفتم: «قابل توجه شما، دفترجزء وسایل شخصی حساب میشه‌ها»یکه‌ای خورد وسرش را برگرداند سمت من و بعد ریز ریز خندید....

14 مهر

ماجراهای من و داداش آراز

تولد داداش آراز

مهر ۱۴, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۰ comments

داداش آرازِ من، شوخ، رُک، مهربان و دست به قلم است.او پاهای بلندی دارد آنقدر بلند که وقتی سایه‌اش روی دیوار می‌افتد بیشترین چیزی که به چشم می‌آید لنگ‌های درازش است.مدیونید اگر فکر کنید او نسخهٔ کپی از بابالنگ دراز است...

14 مهر

اشعار

نقطه و بعد پایان

مهر ۱۳, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۱ comment

بیست سال کنار هم بودنبیست سال به یاد هم بودنبیست سال قدم‌زدندلگرم به دستان گرم هم بودنبیست سال دویدننفس کشیدنخندیدن و برای هم بودننقطه‌ی آغاز یادم نیست اما نقطه‌ی پایان گریزناپذیر بودمثل تمام قصه‌هانقطه و بعد پایانباید تمام می‌شد اما نه این...

14 مهر

اشعار

اوایل اردیبهشت

مهر ۱۳, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۱ comment

یادش بخیر اوایل اردیبهشت بودگفتی که تا ابددستان سرد مرا گرم می‌کنیگفتی که تا ابد، با حضور خودمرا دلگرم می‌کنییادش بخیر اوایل اردیبهشت بودضربان قدم‌هایمان کنار همدر امتداد دیوار تا افق ادامه داشتباران به روی شانه‌های خیس ما می‌ریختموهای من ز...

14 مهر

اشعار

خاطرات تو

مهر ۱۳, ۱۴۰۴
By فاطمه رستم زاده
۱ comment

گرچه اینجا نیستی، یادت هستروی دیوار اتاقمروی قلبمهمه‌جاخاکی از رفتن قلب تو نشستروی دیوار اتاقممثل یک سایه‌ی گنگطرحی از قامت سرو تو نشستآری آری من و دل می‌دانیمکه دل تو رفتهچشم تو دیگر نیستتپش و سوز صدایت رفتهقامتت دیگر نیستتو نمی‌دانی کهگرچ...