همانطور که دیوان حافظ را برمی‌داشتم، پرسیدم: «چرا یلدا را جشن می‌گیریم؟»
گفت:«چون طولانی‌ترین شب سال هم عاقبت به خیر می‌شه و به خورشید می‌رسه»
آهی کشیدم. انگشت اشاره‌ام را بین برگه‌های دیوان گذاشتم و با خودم گفتم:
«کی این روزهای بدون خورشید امامت عاقبت بخیر می‌شه؟»
صفحه را که باز کردم آمده بود:
«یوسف گمگشده باز آید به کنعان غم مخور...»