این اولین بار است که در یک اردوی مجازی شرکت می‌کنم. سخت است که جسمت آنجا نباشد اما تمام هوش و حواست را برای برنامه‌های اردو به کار بگیری اما به همان اندازه هم هیجان‌انگیز. یکی از بهترین استادهای مینیمال‌نویسی در کارگاه داستان‌نویسی به ما تمرین می‌دهد و تمام نوشته‌هایمان را نقد می‌کند. روی داستانک دوباره کار می‌کنیم و باز نقد می‌کند. هر روز یک تمرین. دو روز از اردو را مریض بودم و در بستر بیماری به تکالیف رسیدم.

اولین تمرین را معمولی انجام دادم. دومی را خوب. سومی را افتضاح. چهارمی را عالی. می‌خواهم بگویم مسیر پیشرفت یک جاده مستقیم نیست بالا و پایین دارد. شکست و پیروزی دارد و برآیند این‌ها شیبش به سمت بالاست.

استاد گفت شرط موفقیت در این مسیر تاب‌آوری و تلاش است. فعلا تمام فعالیت‌های دیگر را متوقف کرده‌ام و تمام تمرکزم را روی این دوره گذاشتم. نباید در این اردو داستان بلند بنویسم و داستان بلند بخوانم. فقط داستان کوتاه آن هم از نوع مینیمال. لحظه شماری می‌کنم استاد تمرین پنجم را بفرستد به نظرم به خاطر غروری که برای انجام تمرین قبل دچارش شدم این یکی را خراب کنم😅