جنگ پایش را به کوچه‌ها باز کرده بود.

همه برای کمک آمده بودند اما هیچکس او را ندید.
بعد از انفجار، پرت شده بود وسط خیابان. قامت کوچکش را خاک و دود در آغوش گرفته بود.

عکس ساختمان تخریب شده توی چشمان باز مانده‌اش نشسته بود.

ساعتی بعد دخترکی کنارش نشست.

اشکهایش را کنار زد.
- عروسکم بیرون پریده، زنده هست